Επιλογή Σελίδας

Το Θεϊκό Ομ

Το θεϊκό Ομ θα εξηγηθεί, και θα δείτε πώς μπορείτε να ενωθείτε με τον Θεό μέσω αυτού (το άρθρο αυτό θα επεκταθεί). Προς το παρόν, αναφέρονται τα εξής:

Το Ομ είναι ο «βόμβος του συμπαντικού κινητήρα». Όλο το σύμπαν αποτελείται από δονήσεις, οι οποίες εκπέμπουν ήχο, υλικές ή αστρικές. Το σύνολο των ήχων αυτών είναι ο ήχος Ομ, «ο ήχος πολλών υδάτων (νερών)» που αναφέρεται στην Αποκάλυψη του Ιωάννη.

Όταν το Πνεύμα εκδηλώνει τη δημιουργία, τότε Αυτό γίνεται η Αγία Τριάδα: Πατέρας, Υιός, και Άγιο Πνεύμα, ή Σατ, Τατ, και Ομ (στις ινδουιστικές Γραφές). Ο Πατέρας (Σατ) είναι ο Θεός ο Δημιουργός που υπάρχει ΠΕΡΑ από τη δημιουργία. Ο Υιός (Τατ) είναι η πανταχού παρούσα νοημοσύνη του Θεού που υπάρχει ΜΕΣΑ στη δημιουργία. Το Άγιο Πνεύμα (Ομ) είναι η δονητική δύναμη του Θεού η οποία αντικειμενοποιεί, ή που γίνεται η δημιουργία.
 
Ο προχωρημένος πιστός προχωρεί μέσω τριών βαθμίδων πνευματικής αφύπνισης, την Ιερή Αγία Τριάδα. Βλέπει πνευματικό μάτι σαν ένα δακτυλίδι χρυσού φωτός που περιβάλλει μια σφαίρα ιριδίζοντος μπλε χρώματος, και στο κέντρο ένα πενταγωνικό λευκό αστέρι. Το πνευματικό μάτι είναι η είσοδος προς τις τελικές καταστάσεις της θεϊκής συνειδητότητας.
 
Πρώτα βιώνει την υπερσυνειδητότητα, την ταύτιση με τη δημιουργική δύναμη στη δημιουργία: Ομ, «Θεός το Άγιο Πνεύμα». Το Ομ είναι ο «βόμβος του συμπαντικού κινητήρα». Όλο το σύμπαν αποτελείται από δονήσεις, οι οποίες εκπέμπουν ήχο, υλικές ή αστρικές. Το σύνολο των ήχων αυτών είναι ο ήχος Ομ, «ο ήχος πολλών υδάτων (νερών)» που αναφέρεται στην Αποκάλυψη του Ιωάννη. Η σανσκριτική ρίζα-λέξη ή ο ήχος-σπόρος που συμβολίζει την όψη του Θεού η οποία δημιουργεί και συντηρεί τα πάντα. Είναι η Συμπαντική Δόνηση. Είναι η εξωτερική έκφραση της πανταχού παρούσας κατά Χριστόν συνειδητότητας. Οι μεγάλες θρησκείες του κόσμου δηλώνουν ότι όλα τα δημιουργημένα πράγματα προέρχονται από τη συμπαντική δονητική ενέργεια του Ομ ή Αμήν, το Λόγο ή Άγιο Πνεύμα. «Στην αρχή ήταν ο Λόγος, και ο Λόγος ήταν προς τον Θεό, και Θεός ήταν ο Λόγος. […] Πάντα δι’ αυτού έγιναν (του Λόγου ή του Ομ). Και χωρίς αυτού δεν έγινε ούτε ένα το οποίο έγινε» (κατά Ιωάννη Α:1, 3).
Αμήν στα Εβραϊκά σημαίνει σίγουρος, πιστός. «Αυτά λέγει ο Αμήν, ο μάρτυς ο πιστός και αληθινός, η αρχή της κτίσεως του Θεού» (Αποκάλυψη Γ:14). Όπως παράγεται ήχος από τη δόνηση ενός κινητήρα σε λειτουργία, έτσι και ο πανταχού παρών ήχος του Ομ επιβεβαιώνει πιστά τη λειτουργία του «Συμπαντικού Κινητήρα», ο οποίος διατηρεί όλη τη ζωή και κάθε μόριο της δημιουργίας μέσω δονούμενης ενέργειας. Στα Μαθήματα, ο Παραμαχάνσα Γιογκανάντα διδάσκει τεχνικές διαλογισμού, η εφαρμογή των οποίων φέρνει άμεση εμπειρία του Θεού ως Ομ ή Άγιο Πνεύμα. Αυτή η μακάρια κοινωνία με την αόρατη θεϊκή Δύναμη («τον Παράκλητο, το Πνεύμα το Άγιο» – κατά Ιωάννη ΙΔ:26) είναι η αληθινά επιστημονική βάση της προσευχής. («Παράκλητος» σημαίνει «παρηγορητής».) Στα Μαθήματα (του Self-Realization Fellowship), ο Παραμαχάνσα Γιογκανάντα διδάσκει τεχνικές διαλογισμού, η εφαρμογή των οποίων φέρνει άμεση εμπειρία του Θεού ως Ομ ή Άγιο Πνεύμα. Αυτή η μακάρια κοινωνία με την αόρατη θεϊκή Δύναμη («τον Παράκλητο, το Πνεύμα το Άγιο» – κατά  Ιωάννην ΙΔ:26) είναι η αληθινά επιστημονική βάση της προσευχής.
 
Όπως παράγεται ήχος από τη δόνηση ενός κινητήρα σε λειτουργία, έτσι και ο πανταχού παρών ήχος του Ομ επιβεβαιώνει πιστά τη λειτουργία του «Συμπαντικού Κινητήρα», ο οποίος διατηρεί όλη τη ζωή και κάθε μόριο της δημιουργίας μέσω δονούμενης ενέργειας. Στα Μαθήματα του Self-Realization Fellowship, ο Παραμαχάνσα Γιογκανάντα διδάσκει τεχνικές διαλογισμού, η εφαρμογή των οποίων φέρνει άμεση εμπειρία του Θεού ως Ομ ή Άγιο Πνεύμα. Αυτή η μακάρια κοινωνία με την αόρατη θεϊκή Δύναμη («τον Παράκλητο, το Πνεύμα το Άγιο» – κατά Ιωάννην ΙΔ:26) είναι η αληθινά επιστημονική βάση της προσευχής. Στο πνευματικό μάτι το Ομ είναι το δακτυλίδι του χρυσού φωτός.
Εκατομμύρια πιστοί ποτέ δεν φτάνουν πέρα από το καλειδοσκόπιο του υποσυνείδητου νου, που εκδηλώνει τα θαύματά του κυρίως κατά τη διάρκεια του ύπνου. Αλλά στην υπερσυνείδητη κατάσταση μπορείς να δεις ή να μάθεις οτιδήποτε επιθυμείς – όχι με τη φαντασία αλλά στην πραγματικότητα. Μπορώ να καθίσω στην καρέκλα αυτή και να μεταφέρω τον νου μου στην Ινδία και να δω τι ακριβώς διαδραματίζεται στο παλιό μου σπίτι εκεί.
 
Μετά έρχεται η κατά Χριστόν συνειδητότητα που συγχωνεύεται με την Άπειρη Νοημοσύνη μέσα στη δημιουργία: Τατ, «Θεός ο Υιός», που στο πνευματικό μάτι είναι η σφαίρα ιριδίζοντος μπλε χρώματος. Στην κατάσταση της κατά Χριστόν Συνειδητότητας δεν έχεις ανάγκη να απεικονίσεις τα πράγματα πρώτα προκειμένου να τα βιώσεις. Δεν έχεις ανάγκη να δημιουργήσεις την εικόνα της Ινδίας – είσαι εκεί. Είσαι ενήμερος ολόκληρης της δημιουργίας. Η εμπειρία αυτή αποτελεί μια ατέρμονη επέκταση της συνειδητότητας. Βρίσκεσαι μέσα στο φυλλαράκι του χόρτου και πάνω στην κορυφή των βουνών. Και μπορείς να αισθανθείς κάθε κύτταρο του σώματός σου και κάθε άτομο του διαστήματος.
 
Όπως ο θνητός άνθρωπος έχει συνείδηση του σώματός του, αυτός που βρίσκεται στην κατά Χριστόν Συνειδητότητα (Κουτάστα Τσαϊτάνια) έχει συνείδηση (συναίσθηση) όλου του σύμπαντος. Όπως ο θνητός άνθρωπος, αν τον αγγίξει κάποιος σε τρία σημεία του σώματός του, νιώθει το άγγιγμα συγχρόνως και στα τρία σημεία, αυτός που έφτασε στην Κουτάστα Τσαϊτάνια νιώθει κάθε τι μέσα στο σύμπαν να συμβαίνει στο σώμα του – το σώμα του είναι το σύμπαν. Είναι πανταχού παρών ΜΕΣΑ στη δημιουργία. Αυτό σημαίνει «πανταχού παρών». Ένα παράδειγμα, από την Αυτοβιογραφία Ενός Γιόγκι: «Η πανταχού παρουσία του Λαχίρι Μαχασάγια (γκουρού του Σρι Γιουκτέσβαρ, που ήταν ο γκουρού του Παραμαχάνσα Γιογκανάντα) έγινε φανερή μια μέρα μπροστά σε μια ομάδα μαθητών που άκουγαν την ερμηνεία της Μπάγκαβαντ Γκίτα. Καθώς εξηγούσε το νόημα της Κουτάστα Τσαϊτάνια ή κατά Χριστόν Συνειδητότητας σε όλη τη δονητική δημιουργία, ο Λαχίρι Μαχασάγια ξαφνικά φώναξε ασθμαίνοντας: «Πνίγομαι στα σώματα πολλών ψυχών έξω από την ακτή της Ιαπωνίας!». Το επόμενο πρωί οι μαθητές διάβασαν στο άρθρο μιας εφημερίδας για τον θάνατο πολλών ανθρώπων των οποίων το πλοίο βυθίστηκε την προηγούμενη μέρα κοντά στην Ιαπωνία.
 
Τελικά αποκτά το ύψιστο, τη Συμπαντική Συνειδητότητα, την αλήθεια ΠΕΡΑ από τη δημιουργία, το ανείπωτο Απόλυτο: Σατ, «Θεός ο Πατέρας», που στο πνευματικό μάτι είναι το κέντρο του, το πενταγωνικό λευκό αστέρι.
 
Μερικές φορές ο πιστός ζει στο υποσυνείδητο, άλλες φορές εξυψώνεται στην υπερσυνειδητότητα και στην κατά Χριστόν Συνειδητότητα και λιγοστές μέγιστες ψυχές είναι ικανές να προχωρήσουν πέρα από την κατά Χριστόν Συνει­δητότητα μέσα στη Συμπαντική Συνειδητότητα, το βασίλειο του Άναρχου και Χωρίς Αιτία Πνεύματος.
 
Όταν με βαθύτερο διαλογισμό ο πιστός διευρύνει την επίγνωση της γαλήνης και αισθάνεται τη συνειδητότητά του να εξαπλώνεται μαζί της στο σύμπαν, και ότι όλες οι υπάρξεις και ολόκληρη η δημιουργία έχουν εξαφανιστεί μέσα σ’ αυτή τη γαλήνη, τότε εισέρχεται στη Συμπαντική Συνειδητότητα. Νιώθει αυτή τη γαλήνη παντού – στα λουλούδια, στο κάθε ανθρώπινο ον, στην ατμόσφαιρα. Βλέπει τη γη και όλους τους κόσμους να επιπλέουν σαν φυσαλίδες σ’ αυτόν τον ωκεανό της γαλήνης. Όταν θα μπορείτε να αισθάνεστε την παρουσία σας σ’ ολόκληρη τη δημιουργία και ταυτόχρονα να γνωρίζετε τη χαρά που υπάρχει πίσω και ΠΕΡΑ από τη δημιουργία, τότε είστε μια ύπαρξη όμοια με τον Θεό.
 
Ένας άντρας στη Νέα Υόρκη ήρθε και με διαβεβαίωσε ότι μπορούσε να ταξιδέψει αστρικά. «Δεν νομίζω πως μπορείτε να το κάνετε», είπα. «Απλώς φαντάζεστε ότι μπορείτε». Εντούτοις επέμενε να τον δοκιμάσω. «Εντάξει», συμφώνησα, «πηγαίνετε κάτω αστρικά και πείτε μου τι υπάρχει στο ρεστοράν εκεί». Για μια στιγμή ήταν σιωπηλός, και μετά μου είπε: «Υπάρχει ένα μεγάλο πιάνο στη δεξιά γωνία». Ήξερα ότι αυτό το φανταζόταν, γιατί παρατήρησα ότι η αναπνοή του ήταν φυσιολογική, καθώς και ο σφυγμός του. «Αντίθετα», είπα, «νομίζω ότι θα βρείτε εκεί δύο γυναίκες να κάθονται σ’ ένα τραπέζι». Γέλασε μαζί μου. Τότε πήγαμε μαζί στο ρεστοράν. Δεν υπήρχε κανένα πιάνο στη γωνία αλλά δύο γυναίκες κάθονταν στο τραπέζι εκεί. Τελικά κατάλαβε ότι είχε εξαπατηθεί από τη φαντασία του.
 
Ο εγκέφαλος είναι ένας ταμιευτήρας του συμπαντικού ρεύματος που λαμβάνεται μέσω του προμήκους μυελού (του κατώτερου ή οπίσθιου τμήματος του εγκεφάλου, που λεπταίνει και γίνεται νωτιαίος μυελός). Ο προμήκης μυελός αναφέρεται στις Γραφές ως «το στόμα του Θεού», «η θύρα» και «το ιερό άνοιγμα». Η συμπαντική ενέργεια εισέρχεται στο σώμα μέσω του προμήκους μυελού και μετά περνά στον εγκέφαλο, όπου αποθηκεύεται ή συγκεντρώνεται. Έτσι ο εγκέφαλος είναι ο κύριος ταμιευτήρας που στέλνει ρεύμα στα έξι άλλα μικρότερα πλέγματα. Όταν ο πιστός επιτύχει τη συμπαντική συνειδητότητα στο υψηλότερο εγκεφαλικό κέντρο (το σαχασράρα) και μπορεί να εισέρχεται σ’ αυτήν την κατάσταση όποτε θέλει και να παραμένει σ’ αυτήν για όσο χρόνο επιθυμεί, με τον καιρό θα ευλογηθεί να βιώσει αυτήν την έκσταση στην υπέρτατη ή τελική μη διαφοροποιημένη κατάσταση – το νιρβικάλπα σαμάντι.
 
Οι άνθρωποι των οποίων η γνώση προέρχεται από βιβλία και όχι από τη διαίσθηση, μπορεί συχνά να μιλούν για την ύλη ως σκέψη και εντούτοις να παραμένουν ακόμα χονδροειδώς προσκολλημένοι στο σώμα και τους υλικούς περιορισμούς. Μόνον ο γιόγκι του οποίου η γνώση βασίζεται στην εμπειρία και όχι στη φαντασία –ο γιόγκι που μπορεί να αποσύρει τη συνειδητότητά του, καθώς και την ενέργεια της ζωής του, από το σώμα, με το να ησυχάζει την καρδιά και να τις φέρνει, μέσω των εγκεφαλονωτιαίων κέντρων, στο σημείο μεταξύ των φρυδιών– είναι αρκετά ανεπτυγμένος ώστε να πει: «Όλη η ύλη είναι σκέψη». Αν η συνειδητότητα και η ενέργεια δεν φτάσουν στο επίπεδο του προμήκους μυελού, όλη η ύλη θα βιώνεται σαν στερεή, πραγματική – αρκετά διαφορετική από τη σκέψη, άσχετα με το πόσο ένθερμα κάποιος την αναλύει διανοητικά ως σκέψη. Μόνο φτάνοντας το επίπεδο του προμήκους μυελού (μέσω συνειδητοποίησης του Εαυτού που αποκτάται με χρόνια εξάσκησης στη γιόγκα με τη βοήθεια του γκουρού), είναι κάποιος ικανός να διακηρύξει αληθινά ότι η ύλη είναι απλώς οι συμπυκνωμένες σκέψεις ή όνειρα του Θεού που Αυτός έχει συλλάβει νοερά. Και μόνον όταν κάποιος πηγαίνει πέρα από το υπερσυνείδητο, στη συμπαντική συνειδητότητα, μπορεί να αποδείξει τη φύση της ύλης ως όνειρο-σκέψη.
 
Όταν η ένωση του γιόγκι με τον Θεό βιώνεται σ’ αυτές τις εξυψωμένες καταστάσεις, στις οποίες η συνειδητότητα υψώνεται στο κέντρο του προμήκους μυελού (του αγνού υπερσυνειδήτου της ψυχής) στο σημείο μεταξύ των φρυδιών (την Κουτάστα ή κατά Χριστόν Συνειδητότητα) και στον εγκέφαλο (τη συμπαντική συνειδητότητα), συνειδητοποιεί το σαβικάλπα σαμάντι και το νιρβικάλπα σαμάντι. – Παραμαχάνσα Γιογκανάντα