Επιλογή Σελίδας

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΡΑΜΑΧΑΝΣΑ ΓΙΟΓΚΑΝΑΝΤΑ – Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ, ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΙΔΙΟΣΥΓΚΡΑΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΖΩΗ ΤΟΥ – ΔΕΙΤΕ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ (το πλήρες κείμενο σε συντομία)

Μερικές φορές κατά τη διάρκεια της ομιλίας του η συνειδητότητα του Γκουρού ήταν τόσο εξυψωμένη, που ξεχνούσε προς στιγμή το ακροατήριο και συζητούσε καθ’ ευθείαν με τον Θεό…

Η πνευματική ακτινοβολία του Παραμαχάνσα Γιογκανάντα θα μπορούσε να γεμίσει κάποιον με τρομακτικό δέος αν…

Το ότι γνώριζε τον Θεό ήταν άμεσα ήταν συγκινητικά φανερό από…

Μια ανείπωτη γλυκύτητα διαπότιζε κάθε του λέξη, ματιά και χειρονομία… Ήταν φανερό ότι στα μάτια του δεν είχαν σημασία οι αδυναμίες και οι αποτυχίες κάποιου, ότι έβλεπε σε κάθε ψυχή την αγνή αντανάκλαση του Θεού…

Ο Παραμαχάνσα Γιογκανάντα γεννήθηκε στο Gorakhpur, στην Ινδία, στις 5 Ιανουαρίου 1893. Είχε μια εντυπωσιακή παιδική ηλικία που έδειχνε με σαφήνεια ότι η ζωή του θα είχε θεϊκό πεπρωμένο. Η μητέρα του το αναγνώρισε αυτό και ενθάρρυνε τα ευγενή ιδανικά του και τις πνευματικές προσδοκίες του. Στα 17 του χρόνια έγινε μαθητής ενός από τη σειρά των εξαιρετικά ανεπτυγμένων πνευματικά γκουρού με τους οποίους είχε συνδεθεί από τη γέννησή του, του Γκιαναβατάρ (ενσάρκωσης της σοφίας) Σουάμι Σρι Γιουκτέσβαρ Γκιρί.
Όταν ο Παραμαχάνσατζι ήταν βρέφος στην αγκαλιά της μητέρας του, ο Λαχίρι Μαχασάγια τον ευλόγησε και προφήτευσε: «Μικρή μητέρα, ο γιος σου θα γίνει γιόγκι. Σαν πνευματική μηχανή, θα φέρει πολλές ψυχές στο βασίλειο του Θεού». (Το «τζι» είναι μόριο σεβασμού και μπαίνει μετά τα ονόματα)
Ο Λαχίρι Μαχασάγια ήταν μαθητής του Μαχαβατάρ Μπάμπατζι, του αθάνατου Δασκάλου που αναβίωσε στη σύγχρονη εποχή την επιστήμη της Κρίγια Γιόγκα. Παινεμένη από τον Κρίσνα στην Μπάγκαβαντ Γκίτα και τον Πατάντζαλι στις Γιόγκα Σούτρα, η Κρίγια Γιόγκα είναι συγχρόνως και μια υπερβατική τεχνική διαλογισμού και μια τέχνη ζωής που οδηγεί σε ένωση της ψυχής με τον Θεό. Ο Μαχαβατάρ Μπάμπατζι αποκάλυψε την ιερή Κρίγια στον Λαχίρι Μαχασάγια, ο οποίος την αποκάλυψε στον Σουάμι Σρι Γιουκτέσβαρ, ο οποίος τη δίδαξε στον Παραμαχάνσα Γιογκανάντα. Η Κρίγια είναι ειδικές τεχνικές Ράτζα Γιόγκα (της ανώτατης). ΜΗΝ την μπερδεύετε με κάποια Κρίγια που δίνεται στην Ελλάδα, πρόκειται για απλή συνωνυμία (οι ίδιοι που τη δίνουν λένε ότι είναι «προετοιμασία για Ράτζα», αν και την αποκαλούν «αρχέγονη», κάτι που δημιουργεί σύγχυση – η αυθεντική Κρίγια ΔΕΝ περιλαμβάνει σωματικές ασκήσεις).
Όταν το 1920 ο Παραμαχάνσα Γιογκανάντα κρίθηκε έτοιμος να αρχίσει την παγκόσμια αποστολή του της διάδοσης της επιστήμης της Γιόγκα η οποία απελευθερώνει την ψυχή, ο Μαχαβατάρ Μπάμπατζι του μίλησε για την ιερή υποχρέωση που είχε: «Είσαι αυτός που επέλεξα για να διαδώσεις το μήνυμα της Κρίγια Γιόγκα στη Δύση. Πριν πολύ καιρό συνάντησα τον γκουρού σου, τον Γιουκτέσβαρ, σε μια Κούμπα Μέλα. Τότε του είπα ότι θα σε έστελνα σ’ αυτόν για εκπαίδευση. Η Κρίγια Γιόγκα, η επιστημονική τεχνική της συνειδητοποίησης του Θεού, τελικά θα εξαπλωθεί σε όλες τις χώρες και θα βοηθήσει στην εναρμόνιση των εθνών μέσω της προσωπικής, υπερβατικής αντίληψης κάθε ανθρώπου σχετικά με το Πνεύμα».
Ο Παραμαχάνσα Γιογκανάντα ξεκίνησε την αποστολή του στην Αμερική ως απεσταλμένος στο Διεθνές Συνέδριο Θρησκευόμενων Φιλελευθέρων στη Βοστόνη, το 1920. Για πάνω από μια δεκαετία ταξίδεψε στα μήκη και τα πλάτη της Αμερικής δίνοντας ομιλίες σχεδόν καθημερινά σε μεγάλα ακροατήρια σε όλες τις μεγάλες πόλεις. Είναι ο συγγραφέας της πασίγνωστης Αυτοβιογραφίας Ενός Γιόγκι (δείτε τη νέα έκδοση, τη μόνη αλάνθαστη και αναθεωρημένη), στην Πολιτεία, link.

Στις 28 Ιανουαρίου 1925 οι Los Angeles Times ανέφεραν: «Το ακροατήριο της Φιλαρμονικής παρουσιάζει το ασυνήθιστο φαινόμενο χιλιάδων ανθρώπων […] να μη βρίσκουν θέση και να φεύγουν, μια ώρα πριν την έναρξη μιας διαφημισμένης ομιλίας, σε μια αίθουσα 3.000 θέσεων, η οποία ήταν κατάμεστη στη μέγιστη χωρητικότητά της. Ο Σουάμι Γιογκανάντα είναι το θέαμα. Ένας Ινδουιστής που εισβάλλει στις Ηνωμένες Πολιτείες για να φέρει τον Θεό […] κηρύσσοντας την ουσία της χριστιανικής θρησκείας».
Δεν ήταν μικρή η αποκάλυψη στη Δύση ότι η Γιόγκα –που τόσο εύγλωττα εξηγήθηκε και με τόση σαφήνεια ερμηνεύθηκε από τον Σρι Γιογκανάντα– είναι μια παγκόσμια επιστήμη και, ως τέτοια, είναι πράγματι η «ουσία» όλων των αληθινών θρησκειών.
Στο Λος Άντζελες, το 1920, ο Παραμαχάνσα Γιογκανάντα ίδρυσε την έδρα του Self-Realization Fellowship, η οποία συνεχίζει το έργο του Γκουρού υπό την καθοδήγηση μελών του Μοναστικού Τάγματος του Self-Realization, το οποίο ίδρυσε ο Παραμαχάνσατζι με ειδικές οδηγίες προς τους μοναχούς και τις μοναχές.
Ο Παραμαχάνσα Γιογκανάντα συχνά έκανε την εξής πρόβλεψη: «Δεν θα πεθάνω στο κρεβάτι, αλλά όρθιος, μιλώντας για τον Θεό και την Ινδία». Στις 7 Μαρτίου 1952, η προφητεία επαληθεύθηκε. Σ’ ένα δείπνο προς τιμήν του Πρεσβευτή της Ινδίας, του B. R. Sen, ο Παραμαχάνσατζι ήταν επίτιμος ομιλητής. Απευθύνθηκε στο κοινό με μια συγκινητική ομιλία, ολοκληρώνοντάς την με τα εξής λόγια από ένα ποίημα που είχε γράψει, «Η Ινδία μου»:
«Εκεί όπου ο Γάγγης, τα δάση, οι σπηλιές των Ιμαλαΐων και οι άνθρωποι ονειρεύονται τον Θεό – είμαι καθαγιασμένος. Το σώμα μου άγγιξε αυτό το χώμα!». Μετά, ανασήκωσε τα μάτια του και εισήλθε στο μαχασαμάντι, τη συνειδητή έξοδο του ανεπτυγμένου πνευματικά γιόγκι από το υλικό σώμα.
Οι προσπάθειες ολόκληρης της ζωής του μεγάλου Γκουρού να αφυπνίσει παντού ψυχές στη μία Αλήθεια που βρίσκεται πίσω απ’ όλες τις θρησκείες και κάθε ζωή, καθώς και η μοναδική του συνεισφορά στην εμβάθυνση της αρμονίας και της κατανόησης μεταξύ της Ανατολής και της Δύσης, αναγνωρίστηκαν επίσημα από την κυβέρνηση της Ινδίας στις 7 Μαρτίου 1977, την εικοστή πέμπτη επέτειο του θανάτου του. Εκείνη την ημέρα η Ινδία εξέδωσε ένα αναμνηστικό γραμματόσημο στη μνήμη του, αποτίοντας φόρο τιμής στον Γκουρού με τα εξής λόγια: «Το ιδανικό της αγάπης για τον Θεό και της υπηρεσίας στην ανθρωπότητα βρήκε πλήρη έκφραση στη ζωή του Παραμαχάνσα Γιογκανάντα. […] Αν και το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το πέρασε έξω από την Ινδία, εντούτοις έχει τη θέση του ανάμεσα στους μεγάλους αγίους μας. Το έργο του συνεχίζει να ανθεί και να λάμπει ολοένα και περισσότερο, έλκοντας ανθρώπους από παντού στο μονοπάτι του προσκυνήματος του Πνεύματος».
Όταν το 2014 καθιερώθηκε από τον ΟΗΕ η Παγκόσμια Ημέρα Γιόγκα (κάθε 21 Ιουνίου) με αριθμό υποστηρικτών της πρότασης 175 κράτη, αριθμό ρεκόρ στα ιστορικά του οργανισμού αυτού από τότε που ιδρύθηκε, ο πρωθυπουργός της Ινδίας Ναρέντρα Μόντι είπε: «Αν η πρότασή μας για καθιέρωση τέτοιας Ημέρας έγινε τόσο εύκολα αποδεκτή, πολλά από τα εύσημα ανήκουν στον Παραμαχάνσα Γιογκανάντα».
Η Ινδία εξέδωσε και δεύτερο αναμνηστικό γραμματόσημο γι’ αυτόν στις 7-3-2017, ως ανάμνηση και τιμή στην επέτειο των 100 χρόνων από τότε που ίδρυσε το πρώτο σχολείο στην Ινδία, στο Ραντσί.
Τα παρακάτω γράφτηκαν από τη Σρι Ντάγια Μάτα (1914-2010), τρίτη πνευματική ηγέτιδα και πρόεδρο του Self-Realization Fellowship (της οργάνωσής του) για 55 χρόνια, στενότατη μαθήτριά του και ιδιαιτέρα γραμματέα του για 20 χρόνια:
Μερικές φορές κατά τη διάρκεια της ομιλίας του η συνειδητότητα του Γκουρού ήταν τόσο εξυψωμένη, που ξεχνούσε προς στιγμή το ακροατήριο και συζητούσε καθ’ ευθείαν με τον Θεό. Όλη του η ύπαρξη ξεχείλιζε από θεϊκή χαρά και μεθυστική αγάπη. Σε τέτοια ανώτερα επίπεδα συνειδητότητας, με τον νου του ολοκληρωτικά ενωμένο με τη Θεϊκή Συνειδητότητα, αντιλαμβανόταν εσωτερικά την Αλήθεια και περιέγραφε τι έβλεπε. Περιστασιακά ο Θεός τού εμφανιζόταν ως Θεϊκή Μητέρα ή με κάποια άλλη όψη, ή κάποιος από τους μεγάλους Γκουρού μας ή άλλους αγίους εκδηλωνόταν σε όραμα μπροστά του. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ακόμα και οι ακροατές ένιωθαν βαθιά την ιδιαίτερη ευλογία που χαριζόταν σε όλους τους.
Η πνευματική ακτινοβολία του Παραμαχάνσα Γιογκανάντα θα μπορούσε να γεμίσει κάποιον με τρομακτικό δέος αν δεν υπήρχε συγχρόνως και η ζεστασιά και η φυσικότητά του, καθώς και μια ήσυχη ταπεινότητα, που έκανε αμέσως τους πάντες να νιώθουν άνετα. Κάθε άνθρωπος στο ακροατήριο αισθανόταν ότι η ομιλία του απευθυνόταν σ’ αυτόν προσωπικά. Ένα από τα πολλά ψυχικά χαρίσματα του Δασκάλου ήταν η γεμάτη κατανόηση αίσθηση του χιούμορ. Με μια εύστοχη πρόταση, χειρονομία, ή έκφραση του προσώπου του, προκαλούσε μια ευγνώμονα απάντηση ή ένα εγκάρδιο γέλιο ακριβώς τη σωστή στιγμή για να καταστήσει κάτι απολύτως σαφές, ή για να χαλαρώνουν οι ακροατές του μετά από μια έντονη συγκέντρωση πάνω σ’ ένα ιδιαίτερα βαθύ θέμα.
Το ότι γνώριζε τον Θεό ήταν άμεσα ήταν συγκινητικά φανερό από το παρουσιαστικό του και από τη χαρά και τη θεϊκή αγάπη που κυριολεκτικά ακτινοβολούσαν από μέσα του. Ο Παραμαχάνσατζι είχε πλήρως κυριαρχήσει στην επιστήμη του διαλογισμού γιόγκα, όπως αυτή παρατέθηκε από τον Κρίσνα στην Γκίτα. Πολλές φορές παρατήρησα πώς, χωρίς καμία προσπάθεια, έμπαινε στην υπερβατική κατάσταση του σαμάντι. Ο καθένας από εμάς που ήμαστε παρόντες πλημμυριζόταν από την ανείπωτη γαλήνη και μακαριότητα που πήγαζε από την κοινωνία του με τον Θεό. Μ’ ένα άγγιγμα, μια λέξη, ή ακόμα και μια ματιά, μπορούσε να αφυπνίσει τους άλλους και να τους κάνει να αποκτήσουν μια μεγαλύτερη επίγνωση της παρουσίας του Θεού, ή να παραχωρήσει την εμπειρία της υπερσυνείδητης έκστασης σε μαθητές που ήταν σε συντονισμό μαζί του.
Στον Παραμαχάνσα Γιογκανάντα ταίριαζε η περιγραφή ενός αληθινού γκουρού, ενός Δασκάλου που είχε συνειδητοποιήσει τον Θεό. Ήταν μια ζωντανή Γραφή σε σοφία, πράξη και αγάπη για τον Θεό. Όπως λέει η Γκίτα, το πνεύμα του της απάρνησης και της υπηρεσίας ήταν ένα πνεύμα ολοκληρωτικής μη προσκόλλησης σε υλικά πράγματα και στους συνεχείς επαίνους χιλιάδων πιστών του. Το ακατάβλητο εσωτερικό του σθένος και η πνευματική του δύναμη ενυπήρχε με μια γλυκύτατη φυσική ταπεινότητα, στην οποία ο εγωκεντρισμός δεν έβρισκε μέρος. Ακόμα κι όταν αναφερόταν στον εαυτό του και στο έργο του, το έκανε χωρίς καμία αίσθηση προσωπικού επιτεύγματος. Έχοντας επιτύχει την απόλυτη συνειδητοποίηση του Θεού, ως την αληθινή ουσία της ψυχής της ύπαρξης, δεν υπήρχε γι’ αυτόν άλλη υπόσταση, διαφορετική απ’ Αυτόν.
Σ’ αυτούς που συναναστρέφονταν προσωπικά με τον Παραμαχάνσα Γιογκανάντα ήταν φανερό ότι το μεγαλείο του δεν βρισκόταν μόνο στη βαθιά σοφία των διδασκαλιών του, αλλά επίσης και στη βαθιά αγάπη και τη γεμάτη συμπόνια κατανόηση που αναδίδονταν από την ύπαρξή του. Μια ανείπωτη γλυκύτητα διαπότιζε κάθε του λέξη, ματιά και χειρονομία, και όλοι γνώριζαν πέρα από κάθε αμφιβολία ότι η αγάπη του ήταν χωρίς όρια ή προϋποθέσεις. Ήταν φανερό ότι στα μάτια του δεν είχαν σημασία οι αδυναμίες και οι αποτυχίες κάποιου, ότι έβλεπε σε κάθε ψυχή την αγνή αντανάκλαση του Θεού.
Σημειώνεται εδώ ότι από τους πρώτους έξι μήνες με τον γκουρού του έμπαινε σε σαμάντι (ένωση με το Πνεύμα, τον Θεό), αλλά για να γίνει Δάσκαλος χρειάστηκε άλλα δέκα ολόκληρα χρόνια με τον γκουρού του, με τον οποίο ήταν κάθε μέρα, όλη μέρα (και πολλές νύχτες).

0 Σχόλια

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.